Kancelarja - Portret i një epoke

Askush para Angela Merkelit nuk kishte hequr dorë vullnetarisht nga posti më i rëndësishëm i politikës gjermane. Deri në përfundim të mandatit të saj, ajo vazhdoi të gëzonte mbështetje të lartë në opinionin publik dhe u vlerësua vazhdimisht si një drejtuese e aftë për të menaxhuar krizat.

Gjermanët e shohin Merkelin si një politikane jashtëzakonisht pragmatike, aq pragmatike sa Helmut Schmidt do të kishte dashur të ishte vetë. Ideologjitë, botëkuptimet dhe çështjet e mëdha parimore nuk kanë qenë në qendër të interesave të saj. Pa bujë, ajo braktisi disa nga bindjet e palëkundura të kristiandemokratëve, ndër to shërbimin e detyrueshëm ushtarak dhe energjinë bërthamore. Për këtë arsye, kritikët e akuzuan se programi i saj i vetëm ishte të qëndronte në postin e kancelares.

Për gjashtëmbëdhjetë vjet, Angela Merkeli mbajti postin më të rëndësishëm politik në Gjermani, duke u bërë kancelarja që qëndroi më gjatë në detyrë pas Helmut Kohlit. E megjithatë, ajo mbeti në shumë aspekte një enigmë si për kundërshtarët, ashtu edhe për përkrahësit e saj. Nga buronte kjo këmbëngulje e jashtëzakonshme? Nëse Merkeli, siç pretendohet shpesh, qeverisi kryesisht në mënyrë pragmatike, pa ideologji të mirëpërcaktuar e madje pa një vizion të qartë, si shpjegohet që Gjermania ndryshoi kaq shumë gjatë drejtimit të saj?Ursula Weidenfeldi bën një bilanc te viteve të Merkelit, ndjek gjurmët e frymes së një epoke ne perfundim dhe tregon se çfarë trashëgimie la pas Merkeli. Por para se gjithash ajo vizaton portretin e një gruaje dhe politikaneje të jashtëzakonshme.

Ky libër është më shumë se një bilanc i epokës së Merkelit. Ai përpiqet të shpjegojë fenomenin e saj politik dhe të hedhë dritë mbi figurën e një gruaje të jashtëzakonshme, që la gjurmë të thella në historinë e Gjermanisë.